Jacques Mees wordt niet voor niets de Nederlandse Bob Dylan genoemd. Samen met zangeres Kathleen Willems brengt hij een prachtige uitvoering van Dylan’s klassieker She Belongs To Me. Deze harmonieuze samenwerking met Willems is een absoluut pareltje voor de liefhebber.

De beurt is aan Koen Vael met Blue Motel No. 9. De titel roept beelden op van een motel langs een Amerikaanse snelweg, met een knipperend neonbord en reizigers die allemaal hun eigen verhaal meebrengen. Dat soort locaties is bijna een personage op zichzelf in de countrymuziek. Een motelkamer kan staan voor vrijheid, eenzaamheid, een verloren liefde of juist een nieuw begin.

Talent van eigen bodem en deze keer met een knipoog naar de vraag wat country nu eigenlijk country maakt. TuskHead en Barn & Belle noemen hun nummer Dutchicana (Ain’t Country Enough). Die titel raakt aan een discussie die je vaker hoort: moet country per se uit Nashville komen, of kan muziek uit Nederland net zo goed de juiste sfeer en overtuiging hebben?

John & Nienke brengen met Sisters een nummer dat draait om verbondenheid en familie. De titel roept het beeld op van zussen die samen lief en leed delen, ieder met een eigen karakter maar verbonden door een gezamenlijke geschiedenis. Juist in country en Americana zijn zulke persoonlijke onderwerpen een belangrijke inspiratiebron. De kracht zit vaak niet in ingewikkelde verhalen, maar in herkenbare emoties.

De Amerikaanse zangeres en songwriter heeft een bijzondere voorliefde voor traditionele country, maar brengt die met humor en theatraliteit naar deze tijd. Haar album Hello, Honky Tonk is geïnspireerd door de wereld van de honky-tonk, waar ieder café zijn eigen kleurrijke bezoekers en verhalen kent. Haar songs zijn kleine scènes met telkens een ander personage, zoals in Bacon Naked (Take It From Me).